7 Δεκεμβρίου 2018

Ο Γεραγώτικος από τους Μεσοτοπίτες

Εστία Νέας Σμύρνης, Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου 2018. 
Εκδήλωση  του Συλλόγου Απανταχού Μεσοτοπιτών Λέσβου 
με τίτλο "ΜΕΤΡΑΜΕ 43 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ..."
Οι Μεσοτοπίτες τιμούν τον τόπο τους και  το Νησί μας.

Στο βίντεο  παρουσιάζεται ο ΓΕΡΑΓΩΤΙΚΟΣ σκοπός.


28 Οκτωβρίου 2018

ΤΑ ΝΗΣΕΛΙΑ


ΤΑ ΝΗΣΕΛΙΑ
                          
                               Στρατῆς Γιαννῖκος

Έχει πολλές ομορφιές το νησί! Και κρυμμένα μυστικά. Κάθε γωνιά του και μια ιστορία. Κάθε περιοχή και  διαφορετική φυσιογνωμία. Άλλα μέρη του κοιτούν το ανοιχτό πέλαγο. Άλλα αντικρίζουν την Ανατολή, τη μαγική Τρωάδα. Κι άλλα, περίκλειστα από βουνά,  τα περιγιάλα των Κόλπων  λογιάζουν και μαγεύονται. Κι ανάλογα στο που ζουν οι άνθρωποι,  είναι  και το πλάσιμο των χαρακτήρων.
Ευτύχησα να έχω ζήσει σ’ αυτόν τον παράδεισο. Ευτύχησα να έχω ρίζες από ένα χωριό ξεχωριστό. Τούτα δω θυμήθηκα, σήμερα 26 του Οκτώβρη, σαν απολειτούργησε  η εκκλησιά και κατέβαινα τις σκάλες του Άι Δημήτρη στον Πειραιά,  συνοδεύοντας τους μαθητές του σχολείου μου.  Είχα ξεχάσει  να ανάψω ένα κερί και προβληματιζόμουν. Έψαχνα για δικαιολογίες, περιπλανιόταν οι σκέψεις μου. Άρχισα να σκέφτομαι  πως η προσευχή  δεν έχει σχέση μόνο με ναούς, τυπικές μετάνοιες, κεριά που ανάβουν, κεριά που σβήνουν, ύμνους, αίνους και παρευρέσεις σε λειτουργίες. Προσευχή πραγματική είναι να αγαπάς τη δουλειά σου, να χαίρεσαι   τους μαθητές σου που παρελαύνουν γελαστοί. Να χαίρεσαι τις μαθήτριες που χαζεύουν τις βυζαντινές αγιογραφίες και αναρωτιούνται ποιοι να ήταν οι άγιοι οι ιστορημένοι στους τοίχους των εκκλησιών.
Και ξαφνικά την ώρα της λειτουργίας του παπά να ακούγεται: «Κύριε κοιτάξτε ψηλά, τα 4 Β της Ιστορίας», «Βασιλεύ Βασιλέων Βασιλεί Βοήθει». Ναι, αυτή είναι η πραγματική προσευχή: να βλέπεις τα παιδιά να γίνονται ένα με τα τέσσερα Β της Ιστορίας κι άσε τον παπά με τις ψαλμωδίες του.  Γιατί κάθε άνθρωπος γίνεται βασιλέας αν αφήσει ελεύθερη την ψυχή του να αρμενίζει ανάμεσα στα τόξα των ναών. Τότε ανάβουνε χιλιάδες κεριά, προσφορά μνήμης στους ανθρώπους μας που έφυγαν. Κι είναι οι άνθρωποι μας εκεί ψηλά, ανάμεσα στα φτερωτές στρατιές των αγγέλων, κάτω από τον τρούλο, στυλοβάτες του ουράνιου θόλου. Τότε ο ναός παίρνει φωτιά κι ας μην το βλέπει, ας μην νογά το εκκλησίασμα.
Τούτα ήταν που αναλογιζόμουν σαν κατέβαινα την κλίμακα της εκκλησιάς. Κι ως έφθασα στο πεζοδρόμιο δεν προσγειώθηκα στην πραγματικότητα. Η θύμησή μου πήγε στη γιαγιά Ελένη την Παφλιώτισσα. Κάθε 26 του Οκτώβρη  η γιαγιά να σού ιστορεί για τον παππού, τον Δημητρό,   και να ψέλνει  το τροπάριο του Αγίου Δημητρίου: « Μέγαν εύρατο, εν τοις κινδύνοις σε υπέρμαχον η οικουμένη». Κι απέ από την «οικουμένη» του τροπαρίου να σου ερμηνεύει τη λέξη Πάμφυλα: «Ούλις οι φυλές μουρόμ’» , «Ούλις οι φυλές υπήρχαν στο χωριό».
Από τότε φαίνεται μου εντυπώθηκαν στο πιο ψηλό σημείο της μνήμης τα Πάμφυλα. Ήταν για μένα η «Οικουμένη όλη». Η εκκλησιά του χωριού, οι γνωστικοί, οι τρελοί του χωριού, οι βρύσες, το τρελονέρι, η μάνα, οι μπαρμπάδες, τα νησέλια. Τα τελευταία ήταν ένα μυθικό για μένα μέρος. Τα νησέλια που τόσα και τόσα είχα ακούσει. Κι η μάνα, η άγια μάνα, γι αυτά  συνέχεια  να μου μιλά.
Η γιαγιά Ελένη στα Νησέλια
Είχε έναν παράξενο τόνο η φωνή της. Δεν ξέρω ακόμη αν ήταν η αγωνία της αν κάποτε καταφέρω να την καταλάβω, αν κάποτε νιώσω την αγάπη της, αν ποτέ καταφέρω να τα αγαπήσω, αν είναι πειστική αν, αν… Κι εγώ;  Ήταν ίσως το μόνο που ζήλευα από τη μάνα. Θα ‘θελα να είχα ζήσει κι εγώ στα Νησέλια. Θα ήθελα κι εγώ να ήμουν ένας από τους απλούς ήρωές τους. Να ζω σε ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Να απλώνω, σαν τη Χιόνα, τη μάνα μου,  τα  πόδια μου στη θάλασσα και να κουλουριάζονται  γύρω τους τα χταπόδια. Να ορμώ το καταμεσήμερο στο μποστάνι και να σπάζω πάξα τα καρπούζια.  Να παίρνω τη βάρκα του παππού και να ξανοίγομαι στο πέλαγο. Να ξυπνώ τα πρωινά από τον παφλασμό των κυμάτων, σαν κτυπούσαν στους τοίχους του εξοχικού μας. Να ανοίγω τις αυγές το παράθυρο και ν’ αγναντεύω τη θάλασσα και την αντικρινή   Ανατολή.
Ζούλεβα τη μάνα μου, ζήλευα τα Πάμφιλα με τα νησέλια τους. Ώσπου ήρθε η στιγμή που ο θείος Βασίλης   με ταξίδεψε στα νησιά  των ονείρων μου. Ξεκινήσαμε από το πατρικό σπίτι, ποδαρόδρομο. Η αγωνία μου μεγάλη. Περπατήσαμε κανένα τέταρτο με εικοσάλεπτο μέσα από τα αγροκτήματα ώσπου πήραμε την κατηφόρα για τη θάλασσα. Περίμενα να δω νησιά, πολλά νησιά. Η ματιά μου κοιτούσε μακριά, πολύ μακριά. Νησιά όμως δεν έβλεπα. «Πού είναι θείε τα νησιά, πού είναι τα νησέλια;». Η απάντηση κοφτή: «Άνοιξε τα μάτια σου κι έχε καθαρή καρδιά». Δεν τόλμησα να ξαναρωτήσω. Έμεινα σιωπηλός, δεν τολμούσα να αμφισβητήσω τον θείο, τον σοφό. Φθάσαμε στην παραλία, περπατήσαμε για εκατό περίπου μέτρα στην ακρογιαλιά. Ο θείος στάθηκε μπρος σ’ έναν γκρεμισμένο τοίχο, τον αγκάλιασε με το ένα του χέρι, με το άλλο ακούμπησε  στον ώμο μου, λέγοντας: « Εδώ είναι τα Νησέλια».
Παράξενο, μα η εικόνα του τοίχου, δεν στάθηκε εμπόδιο, δεν γκρέμισε το όνειρο. Ίσα, ίσα που το όνειρο πλάτυνε και χώραγε όλον τον κόσμο. Το όνειρο έγινε μύθος. Τα Νησέλια πήραν την οικουμενική διάσταση που έπρεπε να έχουν. Ο ποιητής μίλησε για τον «κόσμο τον μικρό, τον μέγα». Κι ετούτος δα ο κόσμος ήταν μικρός, ήταν μεγάλος, μέγιστος, οικουμενικός. Από τότε ανέβαζα τα Νησέλια μου πολύ ψηλά. Άυλα, ασώματα, όπως οι αγγέλοι. Μα και γήινα όπως οι πλίνθοι από τα γειτονικά καμίνια της Θερμής. Τα χαίρομαι σαν γαληνεύει η θάλασσα. Κι ως μουγκρίζουν οι ουρανοί και φουρτουνιάζει  το πέλαγο και τρώει  τους πλίνθους, παίρνω πηλό και ξαναχτίζω τα όνειρά μου. Εκεί πάντα θα κατοικούνε, θα ανοίγουν τα παραθύρια τους να μπει η αύρα της Ανατολής.
Φέτος του Αγίου Δημητριού  δεν άναψα ένα κερί στην εκκλησιά. 
Ανήμερα του Αγίου Δημητριού φωτίσθηκε το όνειρό μου από χιλιάδες αναμμένα κεριά …στη θάλασσα. Τα Νησέλια μας.




7 Μαρτίου 2018

H ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΗ και ΟΙ ΓΕΡΑΓΩΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ


     Στρατής Γιαννίκος
                                                                Πρώτη δημοσίευση προ διετίας στην εφ. ΒΗΜΑ της ΓΕΡΑΣ 

Ταξιάρχης,  Ασώματος, Αρχιστράτηγος ονόματα συνυφασμένα με τη  λατρεία των Μυτιληνιών. Στρατής, Στρατούλα,  Μιχάλης, Άγγελος, Ταξιάρχης, Ταξιαρχούλα  τα βαπτιστικά ονόματα που δίνουμε στα παιδιά μας, τιμώντας τον Αρχιστράτηγο, τον προστάτη του νησιού μας. Κι η μέρα της λευτεριάς  η 8η Νοεμβρίου 1912, « η μέρα των Ταξιαρχών/ η μέρα η αγία/ πούρθαν τα βαποράκια/ γεμάτα ελληνάκια», όπως τραγούδησε ο λαός μας.
Ταξιάρχης Μανταμάδου
Το παλλεσβιακό προσκύνημα του Ταξιάρχη Μανταμάδου γιορτάζεται δύο φορές,  στη γιορτή του Ταξιάρχη στις 8 Νοεμβρίου και  στις δεκαπέντε ημέρες της Λαμπρής, την Κυριακή των Μυροφόρων, ημέρα των εγκαινίων του ναού. 
Ο Γεραγώτης Καθηγητής Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Ιωάννης Φουντούλης, βασιζόμενος και σε αναφορά του Μητροπολίτη Μηθύμνης Γαβριήλ (αρχές του 17ουαι.)  πιστεύει  ότι «η αρχική κοιτίδα τιμής του Ταξιάρχη Μανταμάδου  πρέπει να αναζητηθεί στον ειδωλολατρικό ναό του Απόλλωνος ή της Λεσβιακής Τριάδας στα Μέσα, στο κέντρο του νησιού, στον τόπο των Λεσβιακών Αμφυκτιονιών, ο οποίος μετατράπηκε κατά τη βυζαντινή εποχή σε ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ».
Ταξιάρχης Παπάδου
Σε  διάλεξη που πραγματοποιήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2015 στην "Ακαδημία Αθηνών" με θέμα : «Η παρουσία της Μαρίας Παλαιολογίνας στη Λέσβο και η βυζαντινή παρακαταθήκη της», παρουσιάσθηκε ένα ενδιαφέρον στοιχείο για την ανάγλυφη εικόνα του προσκυνήματος του Ταξιάρχη. Συγκεκριμένα  η εξ αγχιστείας Γεραγώτισσα Αναπληρώτρια  Καθηγήτρια Βυζαντινής Αρχαιολογίας και Τέχνης του Πανεπιστημίου Αθηνών, κυρία Χαρά  Κωνσταντινίδη, με πλήθος τεκμηριωμένων στοιχείων, υποστήριξε ότι  η εικόνα του Ταξιάρχη Μανταμάδου, όπως και η εικόνα του Ταξιάρχη Παπάδου συνδέονται με τη δυναστεία των Παλαιολόγων και συγκεκριμένα με την ιδιαίτερη τιμή που απέδιδαν οι Παλαιολόγοι στον προστάτη της δυναστείας τους, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ.
Ο Παναγιώτης Πανταζής στο 4οτεύχος του περιοδικού «ΓΕΡΑ», αναφερόμενος στις λαϊκές παραδόσεις των Γεραγωτών για τον Ταξιάρχη,  παραστατικά μας περιγράφει τους «Μανταμαδιώτες», τα παλληκάρια του Μεσαγρού, που ξεκινούσαν μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου καβάλα στα άλογά τους προσκυνητές στον Αρχιστράτηγο. Όπως εξηγεί, το έθιμο ξεκίνησε από έναν γεραγώτικο θρύλο, 
σύμφωνα με τον οποίο ένα μελαχρινό παλληκάρι απάλλαξε  τους Μεσαγρινούς από τους νταήδες   που προξενούσαν φασαρίες και προβλήματα στον καφενέ του χωριού. Όταν ο καφετζής ζήτησε να μάθει το όνομά του, ο νέος απάντησε: «Ένας ξένος απ’ το Μανταμάδο».  Οι Γεραγώτες μάζεψαν δώρα και ξεκίνησαν  να βρουν το παλληκάρι. Και «…σαν έφθασαν στον Μανταμάδο καβάλα στα ζώα τους, δεν μπορούσαν να βρουν το παλληκάρι, ώσπου μέσα στην εκκλησία τον αναγνώρισαν στη μορφή του Ταξιάρχη και έπεσαν και τον ανεσπάζονταν».   
Ο Πανταζής  αναφέρει επίσης, έναν άλλο θρύλο σύμφωνα με τον οποίο στην γεωργική περιοχή «Ασώματος» της Γέρας, όπου σήμερα υπάρχει ξωκλήσι του Ταξιάρχη και παλιότερα μοναστήρι, γινόταν τα παλιά χρόνια ένα πανηγύρι.  Ένας  ξένος άρχισε ένα περίεργο τραγούδι: « Χορέψετε νιοι, χορέψετε νιες και δε θ’ αργήσ’ η ώρα/ ν’ αφήσετε τον τόπο σας, να πάτε σ’ άλλη χώρα». Το τραγούδι ερμηνεύτηκε από τον καλόγερο σαν μήνυμα για να προφυλαχτούν,  ότι έρχονται πειρατές. Πραγματικά οι πειρατές έφθασαν κι ο κόσμος  κατάφερε να αντισταθεί με επιτυχία.  Επειδή όμως φοβόντουσαν αντίποινα, εγκατέλειψαν τον τόπο τους κι εγκαταστάθηκαν στον Μεσαγρό. Ο καλόγερος, σύμφωνα με τον θρύλο πήρε το ανάγλυφο εικόνισμα, που υπήρχε στο μονστήρι,  και διαβαίνοντας όρη και λαγκάδια  έφθασε στον Μανταμάδο.  Κατά τον Π.Δ. Πανταζή η παράδοση συνδέει το ανάγλυφο εικόνισμα του Ταξιάρχη Μανταμάδου με τη Γέρα  κι έτσι εξηγείται ο δεσμός της Γέρας με τον Ταξιάρχη Μανταμάδου και το έθιμο τον «Μανταμαδιωτών» που κάθε Πάσχα έρχονται στον Ταξιάρχη για προσκύνημα.
Θυσία βοδιού προς τιμή του Ταξιάρχη.
Σε εκτενή μελέτη  του Στρατή Καραγιασσώτη (« Ο Ταξιάρχης Μανταμάδου και το τάμα του εκ Μεσαγρού Γέρας Γεωργίου Δ. Καραδούκα»  Εφ.ΓΕΡΑ φ.70 & 71), η οποία βασίστηκε σε πλήθος γραπτών και προφορικών πηγών, μεταξύ άλλων μαθαίνουμε και για την ιστορία της μαρμάρινης βρύσης που υπάρχει στην αυλή του «Ταξιάρχη». Η βρύση δωρήθηκε από τον Γεώργιο Καραδούκα το 1907 και φέρει χαραγμένη την επιγραφή : ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟΥΤΟ ΗΓΟΡΑΣΘΗ/ ΚΑΙ ΜΕΤΩΧΕΤΕΥΘΗ ΔΑΠΑΝΑΙΣ ΤΟΥ ΕΚ/ ΜΕΣΑΓΡΟΥ ΓΕΡΑΣ/ ΕΥΣΕΒΟΥΣ κ. Γ.Δ.ΚΑΡΑΔΟΥΚΑ/ ΕΙΣ ΟΝ ΑΪΔΙΟΣ ΟΦΕΙΛΕΤΕ/ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ/ 1907. 
Βρύση στον
αύλειο χώρο του μοναστηριού.
Σύμφωνα με τον Στρατή Καραγιασσώτη, ο Καραδούκας μετανάστευσε στην Αίγυπτο κι εργαζόταν ως προσωπάρχης στη διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ, έχοντας μάλιστα το γενικό πρόσταγμα των εγκαινίων που έγιναν το 1869 παρουσία και του Γάλλου μηχανικού Λεσσέψ. Αργότερα ασχολήθηκε με το εμπόριο και τις βαμβακοφυτείες,  επένδυσε τα χρήματα που κέρδισε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και έκανε πολλές δωρεές μεταξύ των οποίων και την ανέγερση του Παρθεναγωγείου   Μεσαγρού.  Ο Καραδούκας, ο οποίος είχε τάξει στον Ταξιάρχη ένα τάμα, χρησιμοποιούσε έναν αμαξά για να πηγαίνει από την Κουντουρδιά στη Μυτιλήνη. Μια μέρα ο αμαξάς  του είπε ότι βλέπει συχνά στον ύπνο του έναν μαύρο που του ζητάει επίμονα να θυμίσει στο αφεντικό του να εκπληρώσει το τάμα του. Κατάλαβε ότι ήταν μήνυμα του Ταξιάρχη. Με  έξοδά του μεταφέρθηκε το νερό στον ναό του  Ταξιάρχη από μια απόσταση 5 χιλιομέτρων. Το 1952  οι απόγονοι του    αντικατέστησαν με δικά τους έξοδα τους πήλινους σωλήνες με μεταλλικούς. 
Χαρακτηριστική της αξίας που είχε η μεταφορά του νερού στον ναό είναι και η περιγραφή του πρωτοπρεσβύτερου Ευστρατίου Δήσσου στο βιβλίο του «ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ  ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΥ»:  « Οι Επίτροποι μετά από την ευχάριστη έκπληξη (της προσφοράς για τη μεταφορά του νερού) και αφού συνειδητοποίησαν αυτό που τους έλεγε ο Καραδούκας, σηκώθηκαν όρθιοι,  και δακρυσμένοι του είπαν ότι αυτό θα είναι το μεγαλύτερο δώρο που δίνεται εις τον ναόν του Ταξιάρχη».
Οι Γεραγώτες πάντα θα   αναζητούμε, πάντα θα  λατρεύουμε τον Ταξιάρχη μας και θα ζητούμε να μας έχει κάτω  από την σκέπη των πτερύγων του. 


2 Μαρτίου 2018

Των θαλασσίων σπηλαίων


Πόση αλήθεια ρυμουλκείται
Παναγιά Κρυφτή - Μελίντα Λέσβος
Στα κατάβαθα των σπηλαίων
Για να κρυφτεί
Σταλαγματιά, σταλαγματιά
Μες στους αιώνες
Αλώβητη από τους ανέμους
Και τις θύελλες;

Στις θάλασσες έρμαιοι κιβωτοί

Ταξιδεύουν
Κρυμμένες αλήθειες.
Αρμυρωμένες για να αντέχουν

Κι είναι που τις συναντά
Ο ήλιος μεσοπέλαγα
Κι όμως δεν τις λαβώνει  
Τις παραστέκει
Σηματωρός και βοηθός
Κι  Άι Σωτήρας

Τοξεύοντας  το μέλλον
Τις οδηγεί στα κρυφά μυστικά
Στα μύχια σπήλαια της Ιστορίας

Λάθη ψυχή μου δεν συναντάς
Στη θάλασσα
Στα σπήλαια δεν φωλιάζει η πίκρα

Μόνο μια αχτίδα αρκεί
Να ξεφύγει  απ’ την πορεία της
Να οδηγεί το βλέμμα, τα χέρια
Την ψυχή των ανθρώπων
Στην εύρεση
Στην Επιφάνεια
Στου κλειδιού το γύρισμα
Που αντιστρέφει τον χρόνο


Για να φανεί στην Πλάση
Ολόφωτη η αλήθεια
Η ταξιδεύτρα
Των θαλασσών
Των αρχαίων σπηλαίων
Η λάμπουσα
Παρακοιμώμενη

                                Στρατής Γιαννίκος


29 Ιανουαρίου 2018

Του Άι Θεράποντα τα μαστόρια !

Για να μπορείς να πιστεύσεις στη ζωή, πρέπει να πιστεύσεις στο θαύμα!

         Κι είναι το θαύμα που ακροβατεί ανάμεσο ουρανού και γης! Είναι οι τρούλοι που σε πάνε στα ουράνια και μαστόρια που χαμογελούν με τα σφυριά στα χέρια και τα καρφιά στα δόντια. 
         Για να δαγκάσεις τη ζωή πρέπει ν’ ανέβεις στα ουράνια. Σαν δεν μπορείς, βρίσκονται στο δρόμο σου παπάδες που πετάνε στην άκρη τα καλυμαύχια. Ανεβαίνουν στην πιο ψηλή την κορυφή της εκκλησιάς, για να πετάξουν οι προσευχές τους ακόμη πιο ψηλά κι απόκριση να πάρουν παρευθείς απ’ τον Θεό. 

Πετάνε στους ουρανούς οι φωνές μας. Κάτω η αγορά δεν χαμπαριάζει από ύμνους. Ο φτερωτός θεός, της αγοράς ο μπαγαμπόντης, σουλατσάρει αμέριμνος στην πολύβουη Ερμού. Τα μαστόρια ντούκου ντούκου συνεχίζουν το έργο τους. Τα βαπόρια σφυράνε αμέριμνα. Οι ταξιδιώτες ακουμπισμένοι στην κουπαστή στρέφουν τη ματιά τους στον Άγιο Θεράποντα. Περιπατητές της παραλίας μιας κοιτάνε τη θάλασσα κι ύστερα από τις κόγχες του τρούλου η ματιά τους μαγνητίζεται. Ποιοι αλήθεια δεν νογούν τις ροές του χρόνου, που μια μπρος μια πίσω μάς πάει; 

 Μόνο σημάδι, μόνη πυξίδα, μόνη ασφάλεια στις μεταβολές του κόσμου, στις αλλαγές του χρόνου είναι τούτος εδώ ο τρούλος. Τόσο δεμένος με τη γης, τόσο κοντά στον ουρανό. Κι είν’ τα μαστόρια του που τον κρατάνε στο ύψος του!

30 Δεκεμβρίου 2017

Αυτογνωσία και Ωραιοσύνη του Έλληνα


                                                                   Στρατής Γιαννίκος
Όρμα στα κάστρα Στρατηγέ .
Ψηλά το  ευαγγέλιο
 παπά της ρωμιοσύνης.
Τη  Γνώση αρπάχτε ,
απ’ τα μαλλιά.
Ο Πατριάρχης στην Ίμβρο  (φώτο Π. Βογιατζής)
Να ξεψειρίσουμε  το μέλλον
Ψείρα την ψείρα
Αγνωσία τ  αγνωσία.
Και λιβανίστε  
Κι εξορκίστε το κακό.

Αχ, αυτή η αμάθεια…
Τι στρατούς, αλήθεια,
 χρειάζεται.
Να εφορμούν, εφ’ όπλου λόγχη
Στους άφρονες των Ελλήνων νόες !

Τιμή και χρέος  ιερό
την αλφαβήτα
Οι οδηγοί
Της ρωμιοσύνης  
Ξανά να μας διδάξουν

Το Άλφα  της Αυτογνωσίας,
προπάντων το ξε- βόλεμα του Γένους,
 εκεί  στους δέλτους της σοφίας,
στο δέλτα των ποταμών της γνώσης,
εκεί που συναντιούνται κι
«Ελλάς, Ελλάς  ζητωκραυγάζοντας»
προτρέπουν :

«Ήττα δεν θέλει,
στο μυαλό να κουβαλάς
Ισχύς μόνον Ισχύς».


Τότε θα αναθαρρήσει  και…
Κραταιά και Λάμπουσα
 η Μάνα Ελλάδα
Νοημοσύνη θηλάζοντας
Ξεστήθωτη   θα βυζαίνει
τους βλαστούς  του Ομήρου.

Είναι τότε που …
των Πελασγών οι Ροές
 Στρατιές,  Ταξιαρχίες και
 Ύψιστες Φρουρές…
Θα χαράζουν το μέλλον-
 Θα κυριεύουν τα κάστρα.
Θα ψαχουλεύουν τ’ αστέρια.

Είναι τότε που…
μιας νέας ημέρας η  ανατολή
με οδύνη θα  γεννά
το Μέγα των Ελλήνων Άλφα.

Την Αυτογνωσία, την Ωραιοσύνη
 Του Έλληνα .
                                                                                            30 Δεκεμβρίου 2017